Haberler

David Lynch, popüler kültürde hâlâ öncelikle bir yönetmen olarak hatırlanıyor. Ancak Berlin’de açılan yeni sergi, Lynch’i yalnızca filmlerinin mimarı değil; resim, fotoğraf ve nesne üretimiyle kendi karanlık estetik evrenini kuran çok disiplinli bir görsel sanatçı olarak yeniden okumaya davet ediyor.

Pace Gallery Berlin’de izleyiciyle buluşan sergi, 29 Ocak–22 Mart 2026 tarihleri arasında farklı dönemlerden işleri bir araya getirerek Lynch’in sinemada kurduğu tekinsiz atmosferin “sabit görüntü”de nasıl devam ettiğini görünür kılıyor. Serginin dikkat çeken katmanlarından biri, Lynch’in Berlin’le kurduğu ilişki: 1999’da şehirde ürettiği endüstriyel fotoğraf serisi; terk edilmiş fabrikalar, paslanmış makineler ve boş mekânlar üzerinden bir tür sessiz gerilim dili kuruyor. Lynch sinemasında tanıdık olan o rahatsız edici boşluk hissi burada hareketli görüntüye ihtiyaç duymadan işliyor: ışık, yüzey ve mekân, hikâyenin yerine geçiyor. Fotoğraflara, yazıyla temas eden resimler ve suluboyalar eşlik ediyor; anlatıyı açıklığa kavuşturmaktan çok muğlaklaştıran ve Lynch’in imzası hâline gelen o “yarım kalmış sahne” duygusunu diri tutan bir çizgi izliyor. Sergide çelik, pleksiglas, reçine ve ahşaptan üretilmiş lamba-heykeller de yer alıyor; dekoratif bir nesne olmanın sınırını aşıp Lynch’in atmosfer kurma takıntısını fiziksel bir forma taşıyor.

Doğru mama seçimi, düzenli kontrol, aşı takvimi… Bunlar zaten evcil hayvan sahipliğinin temel refleksleriydi. 2026’ya yaklaşırken ise bambaşka bir katman daha ekleniyor: Hayvanlarda “longevity” yani yalnızca yaşam süresini değil, yaşamın kaliteli kısmını uzatma fikri.

Bu dönüşümün merkezinde, evcil hayvanların aileye dönüşmesi kadar, veterinerliğin giderek “önleyici sağlık” modeline kayması yer alıyor. Evde takip edilen sağlık verileri, yaşa bağlı eklem problemleri için erken müdahale, bilişsel gerilemeye karşı rutinler, takviye pazarının büyümesi… Hepsi aynı şeye işaret ediyor: Evcil hayvanlar için sağlık artık kriz anında hatırlanan bir gündem değil; sürdürülebilir bir yaşam tarzı. Bu eğilimle birlikte biyoteknoloji öne çıkıyor. San Francisco merkezli girişim Loyal’ın, köpeklerin yaşam süresini uzatmayı hedefleyen bir ilacı için FDA sürecinde önemli bir eşiği geçmesi, bu alanın bilim-kurgu olmaktan çıkıp ticarileşme aşamasına geldiğini gösteriyor. Üstelik mesele sadece daha uzun yaşamak değil; yaşlılıkla gelen kırılganlığı azaltmak, yani “healthspan”i büyütmek. Bir yandan da daha “gündelik” tarafta, pet supplement pazarının hızla büyümesi, longevity’nin popüler kültüre sızdığını kanıtlıyor. Takviyeler artık yalnızca parlak tüy ya da sindirim rahatlığı vadetmiyor; yaşlanma karşıtı bir bakım ritüelinin parçasına dönüşüyor.

Amsterdam’da Rijksmuseum, bugüne dek daha çok Hollanda Altın Çağı koleksiyonlarıyla anılan kimliğini genişletmeye hazırlanıyor. Müze, modern ve çağdaş sanata ayrılan kalıcı bir heykel bahçesi kuracağını duyuruyor.

Planlanan yeni bahçe, müzenin hemen karşısında yer alan Carel Willinkplantsoen’u ve Amsterdam Okulu üslubuyla inşa edilmiş üç tarihi pavyonu tek bir kültürel peyzaj olarak yeniden kurguluyor. Uzun süredir kapalı durumda olan bu pavyonların, Foster + Partners tarafından yürütülen mimari dönüşümle sergi mekânlarına çevrilmesi hedefleniyor. Peyzaj tasarımında ise Belçikalı mimar Piet Blanckaert’ın imzası var: Yirmi iki olgun ağaç, güçlendirilecek yerel bitki çeşitliliği ve daha yeşil bir kent dokusuyla, müzenin bahçesi “gezilen” değil “yaşanan” bir yere dönüşmesi planlanıyor. Yeni alanda sergilenecek seçkide; Alberto Giacometti’den Louise Bourgeois’ya, Alexander Calder’dan Henry Moore’a uzanan heykel rotası; Jean Arp ve Roni Horn gibi isimlerle birlikte Amsterdam’ın gündelik hayatına açık havada dahil oluyor. Bahçenin gün içinde ücretsiz ziyarete açık olması planlanıyor. Müze direktörü Taco Dibbits’in de vurguladığı gibi bu proje, modern heykelin Rijksmuseum’daki görünürlüğü açısından bir dönüm noktası olarak görülüyor. Kentin tam kalbinde, sanat ile doğayı yan yana getiren yeni bir buluşma noktası Amsterdam’a ekleniyor.

Bir şehri tanımanın en hızlı yolu bazen “görülmesi gerekenler” listesinden değil, o şehirde herkesin aynı anda bir şeye odaklandığı günlerden geçiyor. 2026’da yükselen spor odaklı seyahat (sports travel) trendi tam olarak buraya oynuyor: Destinasyon seçmekten çok, o destinasyonun en yüksek enerjisini deneyimlemek.

Spor, bir “seyir” meselesi olmaktan çıkıp şehir deneyiminin parçasına dönüşüyor. Otellerin dolması, barların aynı anda aynı sahneyi izlemesi, restoranların “o günün” temposuna göre çalışması… Bunlar aslında şehirle kurulan ilişkiyi değiştiriyor. CN Traveller’ın 2026 seçkisi de bu yaklaşımı destekliyor: Yılı bir “sports travel takvimi” gibi okumayı öneriyor. Ocakta Melbourne, ilkbaharda Avrupa’nın tenis ve futbol haftaları, yazın Wimbledon ya da bisiklet yarışları, sonbaharda maraton rotaları… Üstelik bu trend “fanatik” olmayı şart koşmuyor. Bir maça gidilmediğinde bile şehir o maç etrafında yeniden kuruluyor. Bu da spor seyahatini, bir etkinliğin peşinden koşmaktan ziyade şehirlerin en gerçek hâlini deneyimlemeye dönüştürüyor. 2026 için cazip ‘sports travel’ rotaları arasında; Melbourne (Australian Open), Milano–Cortina hattı (Kış Olimpiyatları), Londra (Wimbledon), California (Super Bowl) yer alıyor.

Gastronomi dünyasında “yenilik” kelimesi çoğu zaman teknolojiyle yan yana anılıyordu: moleküler dokunuşlar, yeni nesil cihazlar, ultra hassas pişirme teknikleri… Ancak 2026’ya girerken sahne yeniden çok daha ilkel ama bir o kadar etkileyici bir yere kayıyor: Ateşin başına.

MICHELIN Guide müfettişlerinin yayımladığı 2026 trend raporuna göre, odun ateşi, embers (kor üzerinde pişirme), açık alev ve tütsüleme gibi yöntemler, bu yılın restoran dünyasında belirleyici bir dönüş başlatıyor. Raporda özellikle “cooking over fire” başlığı, 2026’nın en büyük gastronomi eğilimlerinden biri olarak ayrıca vurgulanıyor. Bu yükselişin en ilginç yanı, live-fire yaklaşımının “gösteri” kategorisinde değil, ritüel kategorisinde okunması. Ateş; şefin kontrolünü, doğanın öngörülemezliğini ve yemeğin ilkel hafızasını aynı anda masaya taşıyor. Yani mesele yalnızca duman aroması değil: ateşle kurulan ilişki, yemeği daha derin bir deneyime çeviriyor. Bu trendle birlikte menülerde de değişim gözleniyor. Özellikle kor üstünde pişmiş sebzeler, odun fırını yorumları, tütsülenmiş yağ ve soslar ve yanık kabuğun verdiği aromatik derinlik, daha sık karşımıza çıkıyor.

Zor dönemlerin getirdiği nostalji arayışı popüler kültürün de bir parçası halini alıyor. 2026’ya girer girmez sosyal medya sanki bir tuşa basılmış gibi aynı yere dönmeye başladı: 2016. Timeline’lar bir anda “Snapchat dönemi” filtreleriyle, Tumblr estetiğiyle, Coachella flower crown’larıyla, The Chainsmokers fon müziğiyle ve o yıllara ait garip bir iyimserlik hissiyle doluyor.

Bu dalga yalnızca “retro” bir görsel trend gibi görünmüyor; daha kişisel bir ihtiyacı temsil ediyor. Çünkü 2016, bugünden bakınca sosyal medyanın hâlâ biraz oyun gibi hissedildiği bir dönemi çağrıştırıyor. İçerik üretmek bir performans alanına dönüşmemişken, algoritmalar bu kadar sertleşmemişken, herkesin her şeyi aynı anda yaşadığı o kolektif internet hissi daha güçlü hissediliyor. Paylaşım daha spontane akıyor, estetik daha filtresiz ilerliyor, tempo daha yavaş işliyor. Zamanın bu kadar hızlandığı, trendlerin aynı gün içinde doğup söndüğü, her şeyin sürekli güncellenmek zorunda olduğu bir dijital atmosferde 2016 bir tür sabit nokta gibi görünüyor. İnsanlar kendilerini daha tanıdık bir internet düzenine yerleştiriyor, hafızanın güvenli alanına yaslanıyor, duygusal olarak daha rahat nefes alabileceği bir döneme geri gidiyor.

Bazı hikâyeler yalnızca okunmuyor; bir şehre karışıyor, bir vitrinde yaşamaya devam ediyor, yıllar sonra başka bir formda yeniden karşımıza çıkıyor. Orhan Pamuk’un aynı anda hem bir roman, hem de Çukurcuma’da gerçek bir müze olarak var ettiği Masumiyet Müzesi, şimdi de dizi olarak karşımızda olacak.

Netflix’te yayınlanacak olan ve 9 bölümden oluşun dizi, yalnızca bir uyarlama olmanın ötesinde; Pamuk’un yıllar önce kurduğu o çok katmanlı dünyanın günümüz izleyicisiyle yeniden temas kurma biçimi gibi görünüyor. Dizinin yönetmen koltuğunda Zeynep Günay oturuyor. Senaryo ise Ertan Kurtulan imzası taşıyor. başrollerde Selahattin Paşalı ve Eylül Lize Kandemir yer aldığı kadroda ayrıca Oya Unustası, Tilbe Saran, Bülent Emin Yarar, Gülçin Kültür Şahin ve Ercan Kesal gibi güçlü isimler bulunuyor. Hikâye, 1970’lerin İstanbul’unda başlayıp yıllara yayılan kırılgan ama takıntılı bir ilişkiyi, şehrin dönüşen ruhuyla birlikte izleyiciye yeniden anlatıyor. Masumiyet Müzesi böylece roman, müze ve şimdi de dizi formuyla; aynı duygunun üç farklı hafıza biçimine dönüşmesini temsil eden nadir örneklerden biri olmaya devam ediyor.

Wellness uzun süre “güne erken başlamak” fikri etrafında şekillendi: Sabah 6’da uyanmak, soğuk duş, meditasyon, koşu… Ancak şehir hayatının temposu ve gerçekliği, bu ideali giderek daha zor, hatta zaman zaman yorucu bir hedefe dönüştürüyor. 2026’ya girerken iyi yaşam anlayışının dili de değişiyor ve artık yalnızca güne değil, günün tamamına yayılan küçük ritüeller konuşuluyor.

Afternoon Wellness yaklaşımı, iyi yaşamı sabah rutininin sınırlarından çıkarıp gün içine dağıtıyor. Bir başka deyişle “ya hep ya hiç” yerine, günün ortasında küçük bir sıfırlanma anı yaratmayı öneriyor. Öğle arasında 20 dakikalık bir yürüyüş, ekranı kapatıp 10 dakikalık sessizlik molası, kısa bir nefes egzersizi, hatta mümkünse sauna ya da hamam gibi bedeni gevşeten duraklar… Tümü, günün geri kalanını daha dengeli taşımak için bir tür mikro denge alanı yaratıyor. Trendin bu kadar hızlı yayılmasının nedeni yüksek motivasyon ve disiplin değil, erişilebilirlik vaat ediyor olması. Sabah rutini kaçırıldığında “gün bozulmuş” hissini ortadan kaldırıyor; bunun yerine günün herhangi bir anında yeniden başlama fikrini güçlendiriyor. Çünkü gün ortasında yapılan küçük bir reset, yalnızca bedeni değil, zihinsel yükleri de hafifletiyor.

Louvre’u ziyaret ettinizse muhtemelen bir sergide sunulan yüzlerce eser arasında yoğunluk nedeniyle zihinsel ve fiziksel yorgunluk yaşamayı ve nereye yetişeceğinizi bilememe hissini muhtemelen deneyimlemişsinizdir. Sergi gezme alışkanlıklarımız uzun süredir hızla tanımlanıyor. Bir mekândan diğerine geçilen, eserlerin önünde saniyelerle ölçülen duraklamalar, telefon kameralarıyla belgelenen anlar… Ancak son yıllarda müzelerde ve galerilerde farklı bir yaklaşım giderek daha görünür hâle geliyor: Slow Looking.

“Yavaş bakma” olarak çevrilebilecek bu kavram, izleyiciyi daha az eserle, daha uzun süreli bir ilişkiye davet ediyor. Amaç, daha fazlasını görmek değil; gördüğünle gerçekten temas kurmak. Bu yaklaşımın izlerini MoMA, Tate ve Rijksmuseum gibi kurumlarda düzenlenen sessiz saatler, rehbersiz izleme seansları ve az eserli kürasyonlarda görmek mümkün.

Slow Looking sergileri, izleyiciden hızını düşürmesini talep ediyor. Oturma alanları, metin kalabalığından arındırılmış duvarlar, hatta bazen yalnızca tek bir eser etrafında şekillenen mekânlar bu deneyimin parçası. Ziyaretçi, “bir sergiyi bitirmek” yerine, onun içinde kalmaya teşvik ediliyor.

Cruise seyahatleri büyümeye devam ederken, markalar da yolcuları kendilerine çekmek için deneyimi yeniden kurguluyor. Son dönemde öne çıkan yaklaşımlardan biri ise rotayı denizden gökyüzüne çevirmek: astro-cruising. Kuzey ışıkları ve güneş tutulmaları artık yolculuğun yan hikâyesi değil, bizzat ana deneyimi hâline geliyor.

2026’yı bu trend açısından özel kılan önemli bir neden var. Güneş şu sıralar yüksek solar aktivite döneminde ve bu da aurora borealisin, yani kuzey ışıklarının daha sık ve daha güçlü gözlemlenebileceği anlamına geliyor. Sonbahar ve erken ilkbahar aylarında kuzey enlemlerinde ortaya çıkan bu doğa olayı; güneşten gelen yüklü parçacıkların atmosferle etkileşimi sonucu gökyüzünde kırmızı, yeşil, mavi ve pembe dalgalar yaratıyor. Conde Nast Traveller’ın haberine göre; bu fırsatı değerlendiren markalardan biri olan Hurtigruten, seçili cruise seferlerinde kuzey ışıkları görülmezse yolcularına ücretsiz bir yolculuk vaat edecek kadar iddialı. Viking ve Aurora Expeditions ise gemilerini kara ışıklarından ve yoğun bulut örtüsünden uzak, en iyi gözlem noktalarına konumlandırıyor. Denizde olmanın avantajı yalnızca manzara değil; yolcular sıcak ve konforlu iç mekânlarda bekleyip, mürettebatın haber vermesiyle güverteye çıkabiliyor.

2026’daki bir diğer büyük gökyüzü olayı ise 12 Ağustos’ta gerçekleşecek tam güneş tutulması. Bu an için National Geographic-Lindblad Expeditions, Ponant Explorations ve Oceania Cruises gibi markalar; Grönland, İzlanda ve İspanya rotalarında özel temalı cruise yolculukları hazırlıyor. Üstelik gemide astronomlar ve bilim insanları da yer alarak deneyimi derinleştiriyor.